Κρανίδι: Η πλατεία ήταν άδεια – Η ευθύνη των μαζικών φορέων της επαρχίας Ερμιονίδας – Η προοπτική

του Μάκη Κατσαΐτη

Αιφνιδιαστικά μπήκε στην πολιτική ζωή μας το δεύτερο μνημόνιο. Όπως θα διαβάσατε περιμέναμε κάποιοι μαζικοί φορείς της επαρχίας να πάρουν την ευθύνη να καλέσουν και στην επαρχία μας μια συγκέντρωση των κατοίκων ενάντια στα μέτρα.

Μια επαρχία 15 χιλιάδων κατοίκων δεν πάει με το αυτοκίνητο στην Αθήνα για συμβολικές πράξεις.

Ούτε όλοι μας μπορούμε και θέλουμε να πάμε σε συγκεντρώσεις με ξύλο και δακρυγόνα. Εμείς στις συγκεντρώσεις πάμε με τις οικογένειες και τα παιδιά μας. Εδώ που ζούμε. Για να διαδηλώσουμε την γνώμη μας όπως το Σύνταγμά της χώρας μας εξασφαλίζει. Το Σύνταγμα αυτό λοιπόν δεν λέει οι Έλληνες μπορούν να εκφράζουν την γνώμη τους μόνο στην Αθήνα.

Όπως ξέρετε πάντα πίστεψα στις τοπικές συγκεντρώσεις. Και όταν κόμματα και σωματεία έβαζαν αυτοκίνητα για τα μέλη τους με προορισμό το Άργος, το Ναύπλιο ή την Αθήνα πάντα διαφώνησα. Η Ερμιονίδα δεν είναι δορυφόρος των κέντρων εξουσίας ούτε οι πολίτες της είναι ο μαϊντανός στις συγκεντρώσεις που διοργανώνουν σε άλλα μέρη επιτελεία καθοδήγησης.

Αυτοί που πήγαιναν στις συγκεντρώσεις στο κάθε κέντρο ήταν ακριβώς αυτοί που έπρεπε  να μείνουν εδώ και να δώσουν την μάχη. Οι εκπρόσωποι! Μάλλον εκεί έβρισκαν φίλους και συναγωνιστές που δεν μπορούσαν να βρουν εδώ ανάμεσα στο λαό που εκπροσωπούν. Στον λαό (ψηφοφόρους τους) που μπορούν να συγκεντρώνουν όταν πρόκειται για κοπή πίτας, καρναβάλια, πολιτιστικές εκδηλώσεις κάθε είδους , προεκλογικές συγκεντρώσεις για πολιτικές και δημοτικές εκλογές, και επισκέψεις βουλευτών του μνημονίου σαν τον κ. Μανιάτη που έρχεται να μας βγάλει λόγους. Γιατί οι άνθρωποι που εκπροσωπούν τους πολίτες της Ερμιονίδας σε όλα τα παραπάνω είναι πάντα οι ίδιοι σε διαφορετικούς κάθε φορά ρόλους.

Δυστυχώς οι εκπρόσωποι των τοπικών φορέων για άλλη μια φορά δεν ανταποκρίθηκαν στον σημερινό ρόλο τους. Έτσι χτες το βράδυ μια φούχτα άνθρωποι είπαμε να πάμε στην πλατεία. Στόμα με στόμα από το τηλέφωνο ειδοποιήσαμε γνωστούς και φίλους ελπίζοντας  να ανταποκριθεί και άλλος κόσμος. Μάλιστα σήμερα το πρωί μια σειρά ιστολόγια σήκωσαν την πρόσκληση. Φτιάξαμε ένα πρόχειρο πανό που να δείχνει πως υπήρχε συγκέντρωση και πήγαμε.

Τελικά συναντηθήκαμε δέκα άνθρωποι.Οι καφετέριες και τα καφενεία γεμάτα κόσμο. Η συγκέντρωση δεν πέτυχε. Δεν θα πω πως φταίει ο κόσμος. Ούτε πως η αποτυχία μιας συγκέντρωσης δείχνει πως οι πολίτες της Ερμιονίδας μπορούν και θέλουν το μνημόνιο. Ήταν μια πρόχειρα προετοιμασμένη συγκέντρωση. Οι διοργανωτές φταίμε γι’ αυτό. Ήταν πρόχειρη γιατί αναλάβαμε από τα πράγματα έναν ρόλο που άλλοι είχαν την ευθύνη να παίξουν.

Και ναι, πράγματι, κάποιοι φίλοι που τους πήραμε στο τηλέφωνο ήταν στο δρόμο για Αθήνα. Άλλοι είχαν συνάντηση για το αυριανό Δημοτικό Συμβούλιο με το θέμα του ΙΚΑ.

Όμως οι αγανακτισμένοι του καλοκαιριού πού ήταν; Τελείωσε η αγανάκτηση; Ήταν μια μίμηση των αντιστοίχων κινητοποιήσεων στην Αθήνα;

Οι πολίτες στην πλατεία  και στα καφενεία  γιατί δεν ήρθαν κοντά μας; Οι δικές τους συντάξεις και μισθοί δεν απειλούνται; Η νεολαία γιατί προτίμησε το ποδόσφαιρο από το μέλλον της;

Η αμέσως μαζικότερη συγκέντρωση στην επαρχία των 15 χιλιάδων (μετά το καλοκαίρι ) ήταν στις 19 Οκτώβρη και είχε 200 ανθρώπους. Στην Ρουμανία εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές ρίχνουν κυβερνήσεις. Στις αραβικές χώρες εκατομμύρια άνθρωποι θυσιάζουν τις ζωές τους για δημοκρατία και ελευθερία. Εδώ στην χώρα που γέννησε τη δημοκρατία δεν μπορούμε να μαζευτούμε 2 χιλιάδες άνθρωποι στους 15 χιλιάδες  ειρηνικά και να πούμε ΟΧΙ δεν συμφωνούμε στην βαλκανιοποίηση της ζωής μας;

Η άποψη πως τίποτα δεν θα βγει, κανένας δεν θα ακούσει την φωνή μας είναι άποψη της ήττας. Βεβαίως και θα ακουγόταν η φωνή μας αν σήμερα σε όλη την Ελλάδα ο κόσμος έβγαινε μαζικά στους δρόμους. Οι φωτογραφίες θα έκαναν τον γύρο του κόσμου τα μέτρα θα έπεφταν.

Και πάνω από όλα εμείς οι ίδιοι θα νιώθαμε την δύναμη που έχουμε στα χέρια μας. Θα βγαίναμε από το αδιέξοδο της αδυναμίας και αποδοχής των μέτρων.

Θέλει όμως συνέχεια, συνέπεια, οργάνωση, πολιτικό πρόγραμμα που θα συνδιαμορφώσουμε οι Έλληνες. Θέλει επιμονή και χρόνο.

Θέλει να ζωντανέψουν τα κοινωνικά εργαλεία και από σφραγίδες να γίνουν χώροι δημοκρατίας και λαϊκής έκφρασης. Θέλει να φτιάξουμε καινούργια πολιτικά εργαλεία που να ανταποκρίνονται στις σημερινές συνθήκες. Θέλει δουλειά πολύ για να γυρίσει ο ήλιος.

Η μοιρολατρία οι φανταστικοί αγώνες από τον καναπέ και το διαδίκτυο οδηγούν στα σίγουρα στην εφαρμογή των μέτρων. Η μαζική ανυπακοή είναι η μόνη ελπίδα.

Για φανταστείτε το 1940 οι πατεράδες μας να έλεγαν η Ιταλία η Γερμανία η Ιαπωνία είναι παντοδύναμες δεν μπορούμε να τα βάλουμε μαζί τους όποτε ας τους αφήσουμε να περάσουν και ας αποδεχτούμε την κατοχή τους. Ευτυχώς δεν το έκαναν και γι’ αυτό οι φασίστες έχασαν τον πόλεμο. Γιατί κάποιοι λαοί δεν είπαν το περίφημο pourquoi των Γάλλων που άφησαν τους Ναζί να μπουν στην Γαλλία υπό τον Πετέν.

Η ελευθερία η ανεξαρτησία η δημοκρατία δεν χαρίζονται. Δεν τις υπερασπιζόμαστε με αλληλοδιαβεβαιώσεις και γκρίνιες στα καφενεία. Κατακτώνται με αγώνες μαζικούς, συλλογικούς, συνεχείς.

Έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας, πολλές πλατείες να γεμίσουμε.

Μαθαίνουμε από τα λάθη μας.

Ερχόμαστε από παλιά και το μέλλον είναι δικό μας.

Πηγή: Οικολογική Εναλλακτική Πρωτοβουλία Ερμιονίδας

Advertisements
, , , , ,

Εγγραφή

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: